Thomas Bernhard - zirzəmi (bir parça)

Öz heyatimı özümçün aydınlaşdırmaq sadəcə hərşeyi xirdalıqlarna görə düşünmək deyil, həmçinin günbəgün araşdırmaqdır..nəyə görə onun belə olduğunu araşdırmaq- bax budur həyat ilə bacarmağın yeganə yolu. 

Əvvəllər mən bu ölümcül çaxnaşmaya girə bilməkdən, həyat üçün gündəlik mübarizədən tədric olunmuşdum, mənim buna nə gücüm nədə ki ağlım çatırdı, ancaq indi bu mexanizm özü özlüyündə işləməyə başlayıb. Hərgun öz düşüncəmi öz fikirlərimi yerbəyer edirəm. Lazımsız olanları isə atıram axlımdan. İnsanın özünə qarşı bu cür zalımlığı illər ötdükcə əmələ gəlir. Dəbdə olan axınlara uymamaqçün mütləq izolyasiya və sirkələnməyəcək bir ürək davamlılığı lazımdır. Nə qədər fikir axınları bir birini əvəz etmişdi gözlərim qarşısında. Bəzi adamlar heç durmadan dəyərlərin yenidən qiymətləndirilməsiylə məşğuldurlar.. ancaq onları tanımaq çox asandır: onlar bütün ətrafi öz məhsullari ilə doldururlar sonra isə elə öz zibillərinin içində də boğulurlar. Sağ qalmaq istəyən öz sığınacağna getməlidir, daha uzağa..daha yuxariya. Burada hava təzyiqi aşağıdır ancaq mən öyrəşmışəm. Nə daha dəyərlidir? Forma yoxsa içlik? Belə baxanda hər ikisi mənasizdir. Mən hərkəsə qulaq asıram ancaqki heçkəsi dinləmirəm. 

Çoxdandır ki "vəhşi" olmuşam , tənha qalmışam, və hələdə təcrübə aparmağa davam edirəm və heç özümdə bilmirəm nə alınacaq , elə işin cəlbediciliyidə marağıda məhs bundadir. Bütün həyatımız boyu bizim haqqımızda heçnəyi bilməyən..bizlərdə ki "mən"i haqqinda heçbir təsəvvürü olmayan insanlarla birgə yaşayiriq ancaq onlar hər zaman deyirlər ki bizim haqda içimiz haqda hərşeyi bilirlər ; qohumlar ailə dostlar ..heçbiri tam olaraq tanımır bizi, çünki heç biz özümüz belə özümüzü tam tanımırıq.

 Bütün həyat boyu özümüzü dərk etməyə çalışırıq, dərindən dərk etməyə, hansısa bir səddə qədər gəlib çıxırıq , sonra isə yol olmur.nə qədər çalışırsan çalış o səddən o tərəfə keçid depressiyaya ölümə gətirib çixaracaq. Insanlar daimi olaraq bir birilərini kənara atirlar sonra isə yenidən bir olmağa çalışırlar.Yaş artdiqca insanlar dahada az muhakimə etməyə başlayirsan, və onlardan ala biləcəyin zərbədə ikiqat artir.Butun munasibətlər o qədər fərsizcəsinə qurulurki ona görədə zamanla biganəlik yaranir. Həyat bizlə qisa və qərəzli danışır. Və elə buna görə də bizdə daha az danışmağa başlamışıq daha az sentimental olmağa.. cunki umidlər azalır vaxt otdukcə. Və elə buna gorədə həyatin xirdalıqlarna az fikir verməyi oyrəndim.boynuma alıram mən hərzaman ikili həyat yaşamışam..bir realdaki həyatim və bir də fantaziyalarim. Gah biri alırdı məni gah digəri.. və belədə yaşamağa davam edirəm. İnsan öz yaşadiqlarinin sübutuna çevrilir vaxt ötdukcə.

Yazıçılar və şairlər bu dünyanı bir başqa cur təsəvvur etdilər . Oz dövrlərini tənqid edib hirslərini kitablara tokdulər. Hərşey dəyişdi ama dəyişikliklər olduqca şairlər öldu.o təsəvvurlər öldu.yeniləri peyda oldu olarda narazı qaldılar vəziyyətdən.. nə cənnətə nə cəhənnəmə nə dünyaya nə tərki dunyaya ..heç nəyə güvənmədilər. Şairlər öz şeirlərində təsvir etdilər yalançılıqı.. yazıçılar atdılar ortaya individual fikirləri, alimlər paradoksları. Sabir o dövrdə sabir deyildi. Sabir bu dövrdə də Sabir ola bilməzdi. Çünki ancaq müəyyən bir kutlə anladı onu. Diriltsələr Sabiri yenə sevməzlər onu.

Biri deyir.. "əvvəlcə səni söyurlər təngid edirlər.sonra gorurlərki  sən irəli gedirsən onlar isə arxada qalır başlayırlar özlərini sənə bənzətməyə.." 

Ama çox nadir hallarda. Çox vaxt uğuru qınamaqla kifayətlənirlər.içdən çürüyürlər.

susmaq..

Sussam.. sussamda danışmasam bir neçə il. Heçnə soruşmasınlarda. Heçnə tələb etməsinlər. Sussam. Hetda vərəqlə qələmlədə danışmasam. Getsəm bir irəməliyə səhraya.xarabalıqlar arxada.sussam.heçnə eşitməsəm.heçnə hiss etməsəm..

Когда я стану кошкой

Блики на окошках, воробей за крошкой,

Мы глотками меряем наше время.

Радужные точки, смятые комочки,

Мы с тобой одни, хотя со всеми.

Да, конечно, сложно, но ещё возможно -

Сердце прошептало, я сказала...

Наверно, в следующей жизни,

Когда я стану кошкой на-на-на-на.

Наверно, в следующей жизни,

Когда я стану кошкой на-на-на-на.

До моей помады прикасайся взглядом,

Мне пора с тобой уже прощаться.

Разрешаю смело на листке из мела

Глянцевой улыбкой расписаться.

Да, конечно, сложно, но ещё возможно -

Сердце прошептало, я сказала...

Наверно, в следующей жизни,

Когда я стану кошкой на-на-на-на.

Наверно, в следующей жизни,

Когда я стану кошкой на-на-на-на.

Наверно, в следующей жизни,

Когда я стану кошкой на-на-на-на.

Наверно, в следующей жизни,

Когда я стану кошкой на-на-на-на.

Наверно.

Этот Март должен изменить всё в моей жизни!